Thelonious

Thelonious - Zonzo Compagnie - 14 december 2019 - de Maan - Mechelen

De perfecte introductie in de jazzwereld, toegespitst op jong volk, maar zeker ook te smaken door hun ouders. We maken kennis met Thelonious Monk, een New Yorkse jazzlegende uit de  eerste helft van de vorige eeuw. Een contrabas, een piano en een drumstel staan centraal op het podium. Drie heren in pak swingen door de ruimte en pakken op onnavolgbare wijze het publiek in. Ze zijn piekfijn uitgedost en passen helemaal in de sfeer van weleer. 

De muzikanten van de Beren Gieren zijn kampioenen in hun vak en bespelen hun instrumenten zelfs met hun ogen dicht. Hun muziekspel werkt aanstekelijk en het is moeilijk om te blijven stilzitten. De voorstelling is doorspekt met humor en er gebeurt genoeg om ook de aandacht van de allerkleinsten vast te houden. Een aantal kindjes wordt  uitgenodigd op het podium en geeft zo mee kleur aan het stuk.

De interactie met het publiek, videomapping en een knotsgek decor maken de voorstelling boeiend tot de laatste minuut. Mocht je humeur niet optimaal zijn als je hier binnen stapt, je gaat gegarandeerd goedgemutst weer naar buiten.

KuCu-tip:  indien mogelijk, neem actief deel aan de voorstelling! Ga in op de voorzetten van de artiesten en geef mee vorm aan wat er gebeurt op het podium.

Race

RACE van David Mamet - Arsenaal - Mechelen - 13 december 2019

Losjes gebaseerd op de zaak DSK gaat dit stuk voluit voor hedendaagse vraagstukken als racisme en  genderneutraliteit. Is Zwarte Piet nu echt zo fout en heeft zíj er niet zelf om gevraagd, met dat korte rokje? De spitsvondigheden volgen elkaar in sneltempo op en op den duur vraag ik me af of ik zelf misschien onbedoeld enige racistische trekjes heb. Zoals eigenlijk echt iederéén, overigens. Kan iemand die wit is (of was het nu blank?) ooit echt begrijpen hoe het is om zwart (of gekleurd?) te zijn en omgekeerd. Kunnen we van elkaar leren? Gaan we ooit stoppen met hokjesdenken of zijn we tot in de eeuwigheid gedoemd om het bij wij en zij te houden?

Het stuk gaat  in horten en stoten, soms bijna niet te volgen, dan weer worden de dialogen oeverloos lang uitgesponnen. Doorheen de voorstelling zijn er heel wat knipogen naar bekende liedjes en als Jeroen Van der Ven aan de telefoon hangt is dat ronduit hilarisch. Toch beklijft het niet en moet ik ook bij dit stuk te vaak naar mijn zin op mijn horloge kijken. Het kan natuurlijk liggen aan mijn beperkte concentratievermogen, toch heb ik het gevoel dat veel theatermakers geen maat weten te houden en moeite hebben met schrappen.

Schrijven - ook voor theater - ís nochtans schrappen. U weze gewaarschuwd.

KuCu-tip: als Arsenaal haar zalen renoveert, denkt ze hopelijk aan comfortabele zitjes.

Nise

Nise van Roberto Berliner - Netflix - oktober 2019

Kunst heelt. In de jaren '40 krijgt de Braziliaanse psychiater Nise Da Silveira de leiding over een verwaarloosde afdeling voor ernstige psychiatrische gevallen. De schizofrene patiënten worden behandeld met lobothomieën en elektroshocktherapie.  Nise keurt de onmenselijke behandelingen van de collega's die haar voorgingen af en kiest resoluut voor een zachte aanpak. 

Met veel liefde, geduld en inzet slaagt ze erin om haar patiënten zich weer mens te laten voelen. Tegen de wil van haar oversten in haalt ze honden en katten op de afdeling en wakkert zo opnieuw menselijke gevoelens aan bij de patiënten. Als een vorm van alternatieve therapie draagt ze haar patiënten op hun emoties te uiten door te schilderen of te tekenen. 

Ondanks de aanvankelijke terughoudendheid en tegenwerking van sommige patiënten werkt deze therapie wonderwel en ondanks veel tegenkanting van haar collega's oogst Nise uiteindelijk veel succes met haar bijzondere aanpak.

Nise is werkelijk een heerlijke film om naar te kijken. Enkel al door de Portugese taal is dit een pareltje. De beelden zijn prachtig, alles even wonderlijk in scene gezet. Het verhaal is soms hard, maar stemt bovenal tot nadenken en toont dat kunst kan bijdragen tot genezing en herstel, althans tot een meer menselijke benadering van zij die het moeilijk hebben in deze harde wereld.

KuCu-tip: Als je weer eens geen blijf weet met je emoties, zet/klad/schilder/schrijf/componeer/stempel ze op papier!

As long as we are playing

As long as we are playing - Kabinet K - 8 november 2019

De makers van dit stuk haalden hun inspiratie bij de documentaire Récréations van Claire Simon; zij trok met een camera naar de speelplaats van een kleuterschool en registreerde wat er daar gebeurde. 

Wat we hier te zien krijgen, spreekt helaas niet erg tot de verbeelding. De spelletjes die de revue passeren leiden wel tot enige nostalgie, maar dat heb ik als toeschouwer redelijk snel gehad. Natuurlijk is het fijn om vrolijke mensen op een podium te zien dansen, musiceren en spelen met elkaar, maar om daar nu werkelijk een hele voorstelling aan te wijden..

Tijdens het stuk wordt er niet gesproken, klanken en muziek moeten volstaan. Dat hoeft geen probleem te zijn, tenzij het ondoordacht en chaotisch is, dan wordt het al gauw een zootje ongeregeld en doet het eerder denken aan een klungelig toneeltje, instant opgevoerd op een of ander familiefeest.

Kabinet K overtuigt niet en ook mijn kinderen zijn niet meteen enthousiast. Al is er eentje die de hele voorstelling met open mond gadeslaat wat er gebeurt en achteraf volmondig zegt: "Dat wil ik ook, dansen op een podium!" Al bij al is dit toch voor minstens een van ons een buitengewoon geslaagde avond!

Mijn KuCu-tip:  als er nog veel vrije plaatsjes in de zaal zijn, vraag dan of je op de beste plek mag gaan zitten (als die nog vrij is, tenminste)

Bruegel

Bruegel - Lisaboa Houbrechts - Bourla - Antwerpen - 5 december 2019

Voor mij is dit de meest bizarre openingsscene die ik ooit te zien/ voelen kreeg; de hoofdrolspeelster komt van achter uit de zaal en klimt over de rijen stoeltjes, gevuld met publiek, naar voren, naar het podium. Eens ze haar ferme lijf op dat podium geplant heeft, wordt het duidelijk wie zij is:  De Dulle Griet, een figuur vanop een schilderij van Pieter Bruegel de Oude. Als toeschouwer word je meegesleurd in een dolle rit doorheen de geschiedenis en krijg je een stoet van haar belangrijkste vrouwelijke personages op je bord. 

Je zou de Dulle Griet een manwijf kunnen noemen, ze worstelt met haar identiteit en vraagt zich herhaaldelijk af wie ze is en of ze uberhaupt wel mag zijn. Het polyfonisch ensemble Harmonia Sacra zingt live op het podium en dat zorgt voor een aparte sfeer. Je zou denken dat je je door de voortdurende wissel van personages, het snelle tempo, de live muziek en de boeiende thema's niet gaat vervelen, maar helaas is dat wél zo. Het stuk duurt veel te lang (2,5 uur) en ik vind dat je echt wel iets te vertellen moet hebben als je het zó lang wil trekken. Misschien mis ik de boodschap, of ben ik nog niet klaar voor dit werk. Ik vind het alleszins geen aanrader en ben blij als het doek eindelijk valt. Al kan ik niet ontkennen dat de zaal en het gebouw werkelijk een streling voor het oog zijn.

KuCu-tip: houd het kort als het niet per se lang hoeft te zijn! ;-)

Drie sterke vrouwen

Drie sterke vrouwen - Walpurgis - Ateliers de Munt - Brussel - 9 november 2019

Drie sterke vrouwen; een poëtisch sprookje dat zeer goed tot zijn recht komt in de ateliers van de Munt. De sfeer op de scene is dromerig, het publiek zit vlakbij. Het verhaal gaat over Eeuwige Berg, een oersterke worstelaar - misschien wel de sterkste ter wereld - die door de koning uitgenodigd wordt voor een wedstrijd worstelen. Onderweg naar het koninkelijk paleis ontmoet Eeuwige Berg drie sterke vrouwen: Malala, Razanna en de oude Anna. Ze stellen hem op de proef en na hun ontmoeting weet Eeuwige Berg niet meer wie er nu eigenlijk de sterkste is.

East meets West in deze voorstelling en wat er verteld wordt krijgt op het podium simultaan vorm in de prachtige levensgrote tekeningen van Sarah Yu Zeebroek. Het stuk is een mix van woord, beeld, klank en lichtspel. Heel bijzonder, ook voor jonge bezoekertjes. 

KuCu-tip: de halve cirkel rondom het podium geeft de voorstelling een intiem karakter. Extra fijn bij een kindervoorstelling. 

Killie Billie

Killie Billie - Theater Froefroe - CC Zwaneberg - Heist-op-den-Berg - 1 november 2019

Dit poppentheater grijpt naar de keel, ook omdat het zo herkenbaar is. Ik had niet verwacht dat het zo aangrijpend zou zijn, zowel voor mij als voor mijn kroost. Het hoofdpersonage is Billie, een meisje wiens ouders scheiden. Het stuk geeft weer hoe zij dit ervaart. Schuldgevoel komt bovendrijven en dat willen mammie en pappie natuurlijk stante pede de kop indrukken. Voor (gescheiden) ouders in de zaal is het even slikken; confronterend om het zo uitvergroot op een podium te zien. 

In RudyRudy vindt Billie een beste vriend, met wie ze haar zieleroerselen kan delen. RudyRudy wijst haar op de voordelen van kind van gescheiden ouders te zijn, maar ook fijntjes op het feit dat voor Billie's geboorte alles nog koek en ei was tussen Harry en Diane, de ouders van het meisje.

Ondanks het bikkelharde thema sluipt er ook heel wat humor in de voorstelling, onder andere door de hilarische intermezzo's met Barbiepoppen. De muziek is subliem en bij momenten uiterst meezingbaar. De voorstelling is erg hedendaags, met een knipoog naar Billie Eilish, rock en dance music, gaming, BFF en andere trends van tegenwoordig. Dit is zo'n stuk waarbij je moet lachen van het huilen, maar ook huilen van het lachen.

KuCu-tip; neem altijd zakdoekjes mee, óók als je naar het poppentheater gaat!

Rodrigo Amado

Rodrigo Amado - kc nona - Mechelen - 24 oktober 2019

Een bijzondere keuze, aangezien ik tot voor kort helemaal niet into jazz was. Een inspirerende gids doorheen het muzikale landschap heeft daar echter verandering in gebracht en na een zeer geslaagde editie van Gent Jazz was ik klaar voor het zwaardere werk. Dankzij mijn stage bij Nona kreeg ik de kans om voor de start van het concert te dineren met meneer Amado en de andere leden van het kwartet. 

Zeer aimabel man, geboren en getogen in het prachtige Portugal. De avond was kort en heel krachtig, het concert kwam aan als een tornado en het duurde even voor ik weer bij zinnen was. Het is het soort muziek waarvoor je even een tandje bij moet steken en waar je niet zomaar door meegevoerd wordt. De sfeer was intiem, de zaal perfect qua capaciteit en het publiek meer dan enthousiast. Van heinde en verre zakten fanatieke jazz-liefhebbers af naar Mechelen om deze artiest en zijn band aan 
het werk te zien. 

Na beide sets werden de muzikanten getrakteerd op een hartelijk en warm applaus.

Tijdens het concert ging er een wirwar van gedachten en gevoelens door me heen, alsof ik helemaal door elkaar geschud werd. Toen ik achteraf naar huis wandelde, gonsde de muziek nog steeds in mijn hoofd, op een manier die helemaal niet onprettig was. The day after heb ik Amado nog eens beluisterd op Spotify en zijn muziek kon me nog steeds bekoren, al is een liveconcert van dit kaliber niet te evenaren.

KuCu-tip: Kaarslicht in de zaal! Of is dat gevaarlijk? Sfeerlicht is uiteraard belangrijk. Als het praktisch mogelijk is zou ik ook de zitplaatsjes herschikken. Huiselijker, dichter bij de artiesten, om het concert nog intenser te kunnen beleven.

Wholesale destruction

Wholesale destruction - Zarah Bracht - kc nona - 2 november 2019

Wat is nu precies de boodschap van dit stuk? Ik kan er alvast niet onmiddellijk de vinger op leggen. Het vangt aan met een naakte man op de scene. Ik heb daar geen moeite mee, met naakte mannen op een podium, toch rijst hier de vraag naar het waarom, zeker omdat hij los van zijn naaktheid getooid is met bontgekleurde sokken. Later wordt hij vervoegd door twee vrouwen en een man. Ze zijn zich bewust van de luxe waarin ze leven, maar ook van het onvermijdelijke einde dat eraan zit te komen. 

Ook in dit stuk is de kritiek op de lakse houding van onze westerse samenleving duidelijk voelbaar; die dreiging mondt uit in een vorm van waanzin bij de vier spelers. Wat is het alternatief immers, wanneer het einde onafwendbaar is? De apocalyps wordt op redelijk spectaculaire wijze in beeld gebracht, door een grote luchtbel op het podium, waarin de spelers hysterisch hun ondergang tegemoet dansen. 

KuCu-tip: geniet ervan zolang het nog kan!

Sylvie Kreusch

Sylvie Kreusch - kc nona - Mechelen - 10 november 2019

Sylvie Kreusch treedt op in de nieuwe gouden zaal van nona en net op die avond loopt er wel één en ander mis. Een gescheurd drumvel, een overbodig brandalarm, ... niets van dat alles slaat de mooie zangeres en haar band echter uit het lood. De sfeer is broeierig, het publiek enthousiast. Kreusch weet perfect hoe ze haar toeschouwers moet ophitsen en doet dat met veel verve. Misschien is ze een beetje een sloerie, maar dan wel een met klasse. Ze bespeelt haar publiek en het publiek laat zich met graagte bespelen. Wanneer Kreusch haar moeder op het podium haalt en samen met haar begint te dansen, is het kot te klein. 

Met momenten is dit een waar rockconcert, dan weer is er ruimte tot bezinning met meer ingetogen nummers. Kreusch heeft een heel eigen stijl, bloedmooie teksten en een stem om van te houden. Je deelt in haar emoties, willen of niet. Het concert is perfect in deze kleine zaal met beperkte capaciteit. Alvast een perfect opwarmertje voor het grotere werk straks in de AB. Go, Sylvie, go..!

KuCu-tip: zoek uit wat er in kleinere, minder bekende zalen geprogrammeerd is; vaak verrassende ontdekkingen.

Spoetnikliefde van Haruki Murakami

In dit boek is K. aan het woord. Hij doet het relaas van zijn onbeantwoorde liefde aan Sumire, die op haar beurt smoorverliefd is op de getrouwde Mioe. Sumire en Mioe ontmoeten elkaar op een bruiloft en wat later treedt Sumire in dienst bij Mioe en vergezelt haar op haar zakenreizen naar Europa. 

Als Sumire op een dag spoorloos verdwijnt, belt Mioe de mysterieuze K. op en vraagt ze hem om naar het Griekse eiland te reizen, waar ze op dat moment verblijft. 

De roman leest heel vlot, de schrijfstijl is luchtig en spreekt me enorm aan. Toch is dit helemaal geen vrolijk werk. Murakami snijdt moeilijke thema's als eenzaamheid, verlangen, onbeantwoorde liefde en liefdesverdriet aan. Ook al word je als lezer in een zonnige, elegante sfeer ondergedompeld, het is onmogelijk je te onttrekken aan de zwaarmoedigheid van het verhaal. Een kort maar krachtig meesterwerkje.

KuCu-tip: ga op zoek naar vroegere werken van je favoriete schrijvers.

Festival van de Architectuur

Festival van de Architectuur - Gent - laatste weekend september

Gent, stad van alle tijden en niet onder een noemer te vangen, daar  heb ik mijn hart verloren! Regelmatig kuier of fiets ik door het centrum en dan stroomt het bloed telkens weer extra levendig door mijn aderen. Dat was niet anders op de laatste zonovergoten zondagmiddag van september, tijdens het Festival van de architectuur.

 

 

We hielden halt bij de Standaertsite / Broederij, een ontmoetingsplek in Ledeberg, met veel aandacht voor groen en inspraak van de buurtbewoners. De architecten gaven dit schoolvoorbeeld van industrieel erfgoed een hedendaags karakter en flirtten op een geslaagde manier met de grens tussen binnen- en buitenruimte. Inmiddels huizen er verschillende lokale organisaties en worden er heel wat evenementen georganiseerd.

Daarna troonde mijn lief me mee naar een voormalige houtopslagplaats van De Coene, in de Lieremanstraat in Gent. Op deze site streek het vooraanstaande architectenbureau Robbrecht en Daem neer. Hun kantoren nemen amper een derde van de volledige ruimte in, zodat er plaats genoeg is voor een prachtige overdekte oase, ingepalmd door planten en een ecologische zwemvijver, midden in de stad. 

Een ingetogen sfeer, een inspirerende plek, waar het zomer en winter heerlijk toeven is en menig werknemer zich ongetwijfeld thuis voelt.

KuCu-tip: Maak gretig gebruik van evenementen zoals deze; je komt op plekken die anders weinig of niet toegankelijk zijn voor het publiek, ware pareltjes, vaak verborgen achter banale gevels. Een uitgelezen kans om de stad op een andere manier te ontdekken!

Hof Van Busleyden

Hof Van Busleyden - Mechelen - 26 november 2019

Niks zo zalig als op een zondagochtend met je kroost naar het museum trekken. Het avontuur begint op de riante binnenkoer van het indrukwekkende renaissancegebouw, waar ooit niemand minder dan Hiëronymus van Busleyden, Margareta Van Oostenrijk, Desideriüs Erasmus, Thomas More en vele andere van hun spraakmakende tijdgenoten resideerden. 

Het valt op hoe vriendelijk en attent de dames aan de balie ons ontvangen. Ze spreken de kinderen persoonlijk aan en nodigen hen uit om op onderzoek te gaan in het museum. Ze verklappen alvast dat er hen op het einde een beloning wacht voor de  inspanningen die ze onderweg zullen moeten leveren.

De ruimtes zijn heel licht en open, het is een plezier om door de verschillende zalen te dwalen. Er is zo veel te zien en te beleven dat er al gauw enkele uren gepasseerd zijn. De suppoosten zijn allemaal even vriendelijk en behulpzaam en ze geven mijn kinderen tips om de opdrachten tot een goed einde te brengen. Overal hangen bordjes met uitleg, zowel over de kunstwerken als om de bezoekers wegwijs te maken in het museum.

KuCu-tip: In het Hof van Busleyden heeft iedere Mechelaar recht van spreken. Elke Mechelaar kreeg één vierkante meter om zijn stad leefbaarder te maken. Samen met Arsenaal/Lazarus verzamelde Hof Van Busleyden twee jaar lang alle dromen en ideeën van de bewoners van hun stad. Uit al die voorstellen werd de expo The Neverending Park gepuurd, die je kan bezoeken van 6 december tot 15 maart.

Crossroads

Crossroads - Museum of Art & History - Brussel - 16 november 2019

Een van de redenen waarom ik dit museum zo graag bezoek is de prachtige ligging; ondergebracht in  een imposant gebouw in het Jubelpark, omgeven door statige herenhuizen en veel groen. Parkeren is hier een koud kunstje (enorm pluspunt) en het museum is zo groot dat het er zelden overbevolkt is. Crossroads staat al even op mijn verlanglijstje; het campagnebeeld spreekt tot de verbeelding!

Eenmaal in het museum bereik je via een verduisterde sluis de tentoonstelling en kom je terecht in een Merovingische hoeve.

Door het subtiele lichtspel is de ruimte sfeervol en intiem. Wapens, juwelen, riemen en zelfs een kindersok zijn te bewonderen in aparte vitrinekastjes, overzichtelijk en duidelijk voorzien van tekst en uitleg.

De expo is zodanig opgebouwd dat je vlot van het ene kunstwerk naar het andere wordt geloodst.

Aan de interactieve desks kan je je kennis over de Middeleeuwen toetsen en in de ArcheoHotSpot kan je de archeoloog in jezelf ontdekken. 

Mijn kucu-tip: sla eens een praatje met de medewerkers van het museum. Ze kunnen je vaak veel achtergrondinformatie geven over wat er wat er allemaal gebeurt in het museum. Boeiend!

Marx

Marx - De Verwondering & het Zuidelijk toneel - Arenberg - 5 december 2019

Marx met Johan Heldenbergh, wat een stuk, wat een acteur. Anderhalf uur lang hangt het publiek aan zijn lippen. Onvermoeibaar schakelt Heldenbergh tussen heden en verleden en toont ons tegelijkertijd wat een visionair Marx was en hoe brandend actueel zijn denken. Tijdens de voorstelling wordt de toeschouwer meermaals met de neus op de feiten gedrukt en als het ware wakker geschud uit een soort van collectieve lethargie. Marx houdt ons een spiegel voor en het beeld is niet fraai; hij maant aan tot bewustwording, verandering, revolutie,..!

De voorstelling is een knap staaltje geschiedenisles. Geen mens die het waagt in slaap te vallen, behalve de minstens vijfentachtigjarige oma rechts van mij. Ik zie het eerste jaar Sociaal Werk samengebald in een prachtige voorstelling aan mij voorbij trekken en krijg meteen zin om me nog meer in de man en zijn levenswerk te verdiepen. Razend enthousiast koop ik 10 ticketjes voor onder de kerstboom en op 10 januari ga ik nog eens, vergezeld van vrienden en familie.

Wat meteen mijn KuCu-tip voor deze week is: als het écht goed is, kan een tweede keer gaan kijken geen kwaad, integendeel!