Bruegel - Lisaboa Houbrechts - Bourla - Antwerpen - 5 december 2019
Voor mij is dit de meest bizarre openingsscene die ik ooit te zien/ voelen kreeg; de hoofdrolspeelster komt van achter uit de zaal en klimt over de rijen stoeltjes, gevuld met publiek, naar voren, naar het podium. Eens ze haar ferme lijf op dat podium geplant heeft, wordt het duidelijk wie zij is: De Dulle Griet, een figuur vanop een schilderij van Pieter Bruegel de Oude. Als toeschouwer word je meegesleurd in een dolle rit doorheen de geschiedenis en krijg je een stoet van haar belangrijkste vrouwelijke personages op je bord.
Je zou de Dulle Griet een manwijf kunnen noemen, ze worstelt met haar identiteit en vraagt zich herhaaldelijk af wie ze is en of ze uberhaupt wel mag zijn. Het polyfonisch ensemble Harmonia Sacra zingt live op het podium en dat zorgt voor een aparte sfeer. Je zou denken dat je je door de voortdurende wissel van personages, het snelle tempo, de live muziek en de boeiende thema's niet gaat vervelen, maar helaas is dat wél zo. Het stuk duurt veel te lang (2,5 uur) en ik vind dat je echt wel iets te vertellen moet hebben als je het zó lang wil trekken. Misschien mis ik de boodschap, of ben ik nog niet klaar voor dit werk. Ik vind het alleszins geen aanrader en ben blij als het doek eindelijk valt. Al kan ik niet ontkennen dat de zaal en het gebouw werkelijk een streling voor het oog zijn.
KuCu-tip: houd het kort als het niet per se lang hoeft te zijn! ;-)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten