RACE van David Mamet - Arsenaal - Mechelen - 13 december 2019
Losjes gebaseerd op de zaak DSK gaat dit stuk voluit voor hedendaagse vraagstukken als racisme en genderneutraliteit. Is Zwarte Piet nu echt zo fout en heeft zíj er niet zelf om gevraagd, met dat korte rokje? De spitsvondigheden volgen elkaar in sneltempo op en op den duur vraag ik me af of ik zelf misschien onbedoeld enige racistische trekjes heb. Zoals eigenlijk echt iederéén, overigens. Kan iemand die wit is (of was het nu blank?) ooit echt begrijpen hoe het is om zwart (of gekleurd?) te zijn en omgekeerd. Kunnen we van elkaar leren? Gaan we ooit stoppen met hokjesdenken of zijn we tot in de eeuwigheid gedoemd om het bij wij en zij te houden?
Het stuk gaat in horten en stoten, soms bijna niet te volgen, dan weer worden de dialogen oeverloos lang uitgesponnen. Doorheen de voorstelling zijn er heel wat knipogen naar bekende liedjes en als Jeroen Van der Ven aan de telefoon hangt is dat ronduit hilarisch. Toch beklijft het niet en moet ik ook bij dit stuk te vaak naar mijn zin op mijn horloge kijken. Het kan natuurlijk liggen aan mijn beperkte concentratievermogen, toch heb ik het gevoel dat veel theatermakers geen maat weten te houden en moeite hebben met schrappen.
Schrijven - ook voor theater - ís nochtans schrappen. U weze gewaarschuwd.
KuCu-tip: als Arsenaal haar zalen renoveert, denkt ze hopelijk aan comfortabele zitjes.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten